(દુઃખ) વિદાય વેળાએ (ધ પ્રોફેટ) (૬)-ખલિલ જિબ્રાન


 મિત્રો, નમસ્કાર.
એક અંગત પ્રસંગ અને પછી થોડી વ્યસ્તતાને કારણે ઘણા દિવસે આપની સન્મુખ થયો છું. આટલા સમયમાં ઘણું નવું વાંચન કરવાનો મોકો મળ્યો, જેમાંથી આગળ પર થોડું થોડું આપણે શાથે મમળાવીશું પણ અત્યારે આપણા જુના અને જાણીતા વિચારક જિબ્રાનના વિચારોને વિશે થોડું ચિંતન કરીએ. આગળ પણ આપણે જિબ્રાનનાં “વિદાય વેળાએ” માંથી કેટલાક વિચારો માણેલા છે. અહીં “દુઃખ” વિશે તેમનું બહુ જ ઉમદા ચિંતન સમજીશું. આમ તો મને લાગે છે કે આપણે ભારતીયોને આ બહુ નવું નહીં લાગે, કારણકે આ પ્રકારનું ચિંતન આપણે જાણીએ છીએ, સમજીએ છીએ (બસ અમલમાં મુકતા નથી !)

દુઃખ

* તમારા જ્ઞાનને પૂરી રાખનાર કવચનું ફૂટવું તે દુઃખ.
* જે પ્રમાણે ફળના ઠળિયાને ફૂટવું પડે છે, કે જેથી તેનું હૃદય (અંકુરિત થનારો ભાગ) સૂર્યને પામી શકે, તેમ તમારેયે દુઃખને જાણવું પડે છે.
* અને તમારા જીવનમાં નિત્ય બનતા ચમત્કારોથી સદૈવ ચકિત થતા રહેવાનું તમે તમારા હૃદયને શીખવી શકો, તો તમારું દુઃખ તમારા આનંદ કરતાં ઓછું આશ્ચર્યકારી લાગે નહીં; અને તો તમે તમારા હૃદયની ઋતુઓને પણ એ જ રીતે સ્વીકારી શકો, જેમ તમારાં ખેતરો પર ફરી વળતી ઋતુઓને સ્વીકારો છો.
* અને તો સમાધાનપૂર્વક તમે તમારા દુઃખના શિયાળાને નિર્ગમ કરી શકો.
* તમારું ઘણું દુઃખ જાતે વહોરેલું હોય છે.
* એ તે કડવી દવા છે, જે વડે તમારી અંદર વસતો વૈધ તમારા માંદા આત્માને સાજો કરે છે. તેથી એ વૈધ પર વિશ્વાસ રાખો, અને એના ઓસડને મૂંગે મોઢે અને શાંત ચિત્તે પી જાઓ.
* કારણ કે, જોકે એનો હાથ ભારે અને કઠોર લાગે છે, છતાં તેને અદ્‌શ્યનો (એટલે કે ઇશ્વરનો ?) કરુણ હસ્ત દોરી રહ્યો છે.
* અને જે પ્યાલી તે લાવે છે તે, જોકે તમારા હોઠને બાળે છે, છતાં તે એ માટીથી ઘડેલી છે કે જેને કુંભારે પોતાનાં પવિત્ર આંસુઓ વડે કાલવેલી છે. 

એક નવું જાણવા મળ્યું હોય તો તે દુઃખ વિશેની જિબ્રાનની પ્રથમ કડીમાં આપેલી વ્યાખ્યા. ’જ્ઞાનને પૂરી રાખનાર કવચનું ફૂટવું તે દુઃખ’ ; મારા નમ્ર મતે હું આનું વિશ્ર્લેષણ એમ કરીશ કે ’દંભરુપી કવચને તોડી અને તેમાં  પુરાયેલા ખરા જ્ઞાનને દુઃખ બહાર લાવે છે’. અથવા એમ પણ કહી શકાય કે દુઃખના સમયે માણસનું સાચું પોત પ્રકાશે છે. (બીજું જિબ્રાને નથી કહ્યું પણ મારી એક માન્યતા મુજબ, ઢીંચી ઢીંચીને ઢીંગલી થઇ જાય ત્યારે પણ માણસનું સાચું પોત પ્રકાશે છે !! જો કે આ કથન માત્ર ઉદાહરણાર્થે ગણવું !)

અહીં જિબ્રાને બહુ સરસ ઉદાહરણ દ્વારા સમજાવ્યું કે, જેમ ઠળિયો ફૂટે તો જ તેમાં રહેલો અંકુર સૂર્યપ્રકાશ પામે અને વિકાસ કરી છોડ બને તેમ દુઃખ પણ આપણા માની લીધેલા સલામતીના, તે વડે ઉત્પન્ન થયેલા અહંકારનાં ઠળિયાને ચીરી નાખે છે અને ત્યાર બાદ તેમાં રહેલા સ્વરુપી (હું !) અંકુરને સાચો પ્રકાશ પ્રાપ્ત થાય છે અને તે પ્રકાશની દિશામાં પ્રગતિ કરવા ચઢે છે. આ પ્રગતિ ભૌતિક, આધ્યાત્મિક, માનસિક વગેરે હોઇ શકે છે. બે બે વિશ્વયુદ્ધો અને અનેક આંતરયુદ્ધોનું ઘમાસાણ ભોગવ્યા પછી યુરોપના દેશોને એકતા અને શાંતિની કિંમત સમજાઇ અને ત્યાર પછી તેઓએ આર્થિકક્ષેત્રે પ્રગતિનાં પગરણ માંડ્યા અને વિનાશની ભયાનક ભિષણતાએ જેમ જાપાનનાં સ્વસ્થાપિત અહંકારને (એ સામુરાઇ અને શોગનની ભવ્યતા અને ફાટ ફાટ થતો ગર્વ યાદ કરો) ઓગાળી નાખ્યો અને તે શાંતિ અને સમૃધ્ધિનાં માર્ગે ચઢી ગયું. ભારતીય ચિંતનગ્રંથો પણ એ જ કહે છે કે ’ગર્વ કીયો સોઇ નર હાર્યો…’ અહીં પણ દુઃખને પાપનાં પરિણામ રુપે નહીં પણ કદાચ વધી જતા ગર્વને ગાળી અને સત્યને મારગે ચઢાવવામાં નિમિત્ત એવી કૃપારુપે જોવામાં આવે છે. (આપણા નેતાઓને ’હું હાર્યો નથી, મને હરાવવામાં આવ્યો છે’ ! તેમ કહી અને હારવાનાં દુઃખને ફરી જીતવાના ઉત્સાહમાં ફેરવી બમણા જોરથી લાગી પડતા કોણે નહીં જોયા હોય !!)

જિબ્રાને ઋતુઓનું ઉદાહરણ આપ્યું, જેમ આપણે ટાઢ અને તડકો એક કુદરતી પ્રક્રિયા સમજી સ્વિકારી લઇએ છીએ, ગરમી પછી પાછી ઠંડીની ઋતુ આવે ત્યારે આશ્ચર્ય પામતા નથી તેમ સુઃખ પછી દુઃખ પણ આવે તે આશ્ચર્યજનક નથી જ. જેમ ટાઢ સામે રક્ષણ મેળવવા સમજદાર માણસ ગરમ વસ્ત્રો ધારણ કરે છે, ખુલ્લા ડીલે ઉભો ઉભો ’ટાઢ કેમ પડે છે, કોઇ આ ટાઢને બંધ કરો’ તેવી રાડો પાડનારને લોકો મૂર્ખ કહેશે, તેમ દુઃખનું પણ સમજદારીપૂર્વક નિર્ગમન કરવાનું હોય, નહીં કે, મને જ દુઃખ કેમ આવે છે કે હું દુઃખી કેમ છું, ની રાડો પાડવાની. અને જિબ્રાને એ પણ મોઢાંમોઢ કહી જ દીધું કે, ’ ઘણું દુઃખ જાતે વહોરેલું હોય છે. ’ સાવ સાચી વાત, મોટા ભાગે તો આપણે ’પડ પાણા પગ ઉપર’ કરી અને ધરાર દુઃખો વહોરતા હોઇએ છીએ. સવારે ચા ફીક્કિ બની, દુઃખ ! ઘરેથી નિક્ળ્યા અને પડોશીએ આજે ’હેલ્લો’ ન કહ્યું, દુઃખ ! અરે, શાહબુદ્દિનભાઇના શબ્દોમાં કહું તો; દાતણ લેવા ગયા અને દાતણવાળીએ આજે આપણી સામે દાંત ન કાઢ્યા, દુઃખ !!! અને પછી આપણને આવા નાના નાના, આપણે ઉભા કરેલા, દુઃખોથી બચાવવા એકાદ મોટું દુઃખ આવે છે ! આમ તો તે કુદરતનો (ઇશ્વરનો પણ કહો તો ચાલે) ઉપકાર જ છે કે જે તમને દુઃખના માધ્યમથી યોગ્ય માર્ગે પાછા વાળે છે.

જિબ્રાને દુઃખને માંદગી દુર કરવાને નિમિત્ત કડવા ઔષધરૂપે ઓળખાવ્યું, અને તે આપનાર વૈધ પર ભરોસો રાખવા સુચવ્યું. અહીં બહુ લાંબી ચર્ચા ન કરતાં એક ક્યાંક સાંભળેલી બોધકથા, મારા શબ્દોમાં, રજુ કરવા ઇચ્છુ છું (જો તમે કંટાળ્યા ન હોય તો !) જે દ્વારા દુઃખ એ ઇશ્વરની કઠોરકૃપા છે તેમ સમજાશે. (કૃપા હંમેશ કોમળ નથી હોતી, સંતાનને કુમાર્ગેથી વાળવા માટે તેનો કાન ખેંચતી માતા શું કૃપાળુ નથી ? બસ એ ન છૂટકે અમલમાં લાવવી પડતી ’કઠોરકૃપા’ છે.)

કોઇ એક નગરની બહાર ફાટેલ તુટેલ હાલતમાં એક મકાન હતું, તેમાં રહેતો પરિવાર પણ માંડ બે ટકનાં ભોજનનો પ્રબંધ કરી શકતો. પરિવારનો મુખીયા આમ તો કશું કામ જ નહતો કરતો. ફળીમાં એક માત્ર, બાપદાદાએ વાવેલા, સફરજનનાં વૃક્ષ પર આવતાં ફળ વેંચી અને કુટુંબ ગુજારો કરતું હતું. તથા પોતાનો ગુજારો થાય તે માટે વાવી આપેલા આ વૃક્ષ બદલ વારેતહેવારે બાપદાદાઓનો આભાર માની લેતા હતાં.
એક દહાડો તેમને ઘરે દુર દેશાવરથી યાત્રાએ નિકળેલો કોઇ મુસાફર આવ્યો. બહુ જ થાકેલો અને લઘરવઘર હાલતમાં હતો તેથી ગામમાં તો કોઇ આશરો મળે ન મળે માની આ પરિવારને એક રાત્રીનો આશરો આપવા વિનંતી કરી. આ પરિવારજનો પણ આમતો હતા સંસ્કારી, આશરો આપ્યો, સાંજે જે કંઇ લુખ્ખુસુકું હતું તેવું જમવા પણ આપ્યું અને પછી મોડે સુધી વાતો કરતા બધા નિંદ્રાધીન થયા. રાત્રે પેલા અતિથીએ વિચાર્યું કે; અહો, આટલો સશક્ત જણ અને કશો કામધંધો નથી કરતો, માત્ર ફળીમાં આવેલા એક વૃક્ષને આધારે ગુજારો કરવાની આદતથી ગરીબાઇમાં સબડે છે. આની ગરીબીનું સાચું કારણ તો આ બાપદાદાએ વાવેલું વૃક્ષ જ છે. અને મેં આનો રોટલો ખાધો છે તો મારી ફરજ બને કે તેનું ભલું વિચારવું. આમ વિચારી તેણે હળવે રહી ઉઠી અને ફળીમાં પડેલી એક કુહાડી વડે બહુ ઘોંઘાટ ન થાય તેમ તે વૃક્ષ કાપી નાખ્યું. હવે ઘરધણી જાણશે એટલે બહુ માથાકુટ થશે તેમ જાણી તે રાતોરાત ત્યાંથી નિકળી ગયો.

સવારે ઉઠી અને ઘરનાં સર્વે સભ્યોએ જોયું કે પોતાના અન્નદાતા સમાન વૃક્ષ કપાયેલું છે અને મહેમાનનો કશો અતોપતો નથી. સમજી ગયા, મહેમાનને પેટભરી અને અપાય તેટલી ગાળો આપી, જેનું ખાધું તેનું જ ખોદ્યું જેવા શબ્દો અને શ્રાપોનો જાણે વરસાદ વરસ્યો ! પણ જેમ જેમ થોડો સમય ગયો તેમ ઘરમાં ખાવા માટે અન્નનો દાણો પણ ન રહ્યો, પેટમાં ભૂખ ઉધામા મચાવવા માંડી અને છેવટે, ન છૂટકે, ઘરનાં કામ કરી શકે તેવા બધા સભ્યો, ગામમાં કશાક કામધંધાની શોધમાં ઉપડ્યા. શરૂ શરૂમાં થોડું આકરું જરૂર લાગ્યું (સાવ બેઠા બેઠા ખાધું હોય તેથી હાડકાંઓને વળતા જરા વાર તો લાગે ને !) પણ આગળ ઉપર જેમ આવક દેખાવા લાગી તેમ કામ કરવાનો ઉત્સાહ પણ વધતો ગયો. પાંચ-સાત વર્ષ વિતી ગયા, હવે તો આ લોકો બે પૈસાને પાત્ર પણ થયેલા, સારા વસ્ત્રો, સારું ભોજન, ઘરને પણ સમરાવી અને સુંદર મજાનું બનાવી લીધેલું. પરિવારનાં બાળકો પણ હવે આર્થીક સંકડામણ ન હોવાથી ભણવા ગણવા લાગેલાં અને ગામમાં પણ મહેનતકશ હોવાથી થોડી શાખ બંધાણી. ટુંકમાં કહીએ તો પરિવાર બે પાંદડે થઇ ગયેલો.

અને ત્યાં જ ફરી પેલા મહેમાન એક દહાડો ફરતાં ફરતાં ત્યાં પધાર્યા. તેમને યાદ આવ્યું કે લાવ જોઉં તો ખરો મેં કરેલા (દુઃષ્કર્મ !) કર્મનું શું ફળ આવ્યું છે ! પેલા પરિવારજનો પણ આ મહેમાનને ઓળખી ગયા, (એ તે કંઇ ભુલે ??)  ધારણાથી અલગ, સૌ તેમનો આભાર માનવા લાગ્યા અને પરિવારનાં મુખીયાએ કહ્યું કે: ’બાપજી, આપે તે રાત્રે અમારા પર એ કઠોરકૃપા ન કરી હોત તો અમે આજે પણ એવાજ આળસુ પડ્યા પડ્યા ગરીબી્માં સડતા હોત.’  આ થઇ કઠોરકૃપા !!! દુઃખ એ ઇશ્વર દ્વારા કરાતી કઠોરકૃપા જ છે ને !

અંતે એક જ અભ્યર્થના છે; દુઃખ ભલે આવે, શાથે તેને પાર પામવાની હિંમત પણ આવે, બસ ! આભાર.

વધુ વાંચન માટે :

* ખલિલ જિબ્રાન- અંગ્રેજી વિકિપીડિયા પર  
* ધ પ્રોફેટ – અંગ્રેજી વિકિપીડિયા પર  (પુસ્તક વિશે માહિતી)  
* ધ પ્રોફેટ – અંગ્રેજી વિકિલિવર્સ પર  (સંપૂર્ણ પુસ્તક, અંગ્રેજીમાં)
* ધ પ્રોફેટ -લેબ.નેટ પર  (સંપૂર્ણ પુસ્તક, અંગ્રેજીમાં)
* ધ પ્રોફેટ (પુસ્તક, કલાત્મક લખાણમાં, અંગ્રેજીમાં)

Advertisements

9 responses to “(દુઃખ) વિદાય વેળાએ (ધ પ્રોફેટ) (૬)-ખલિલ જિબ્રાન

  1. શ્રી અશોકભાઈ
    ક્યાંક જાવ તો ભલા માણસ કહીને તો જાવ. અહીં મને કેટલું સુનું લાગતું હતું તમારા વગર.

    સરસ લેખ છે. દુ:ખ ભલે આવે સાથે તેને પાર પામવાની હિંમત પણ આવે (મને તો આ તારણ ખૂબ ગમ્યું)

    તત્વજ્ઞાન વિશે આપણાં દેશમાં ઢગલો એક ગ્રંથો – વળી સાધુસંતો પણ આ જ્ઞાન પીરસવાનું કાર્ય કર્યા જ કરે છે. પણ આ જ્ઞાનને જીવનમાં કેમ ઉતારવું તે તો જ્યારે ખરેખર ઘટનાઓ બને અને વિકટ પરિસ્થિતિ આવે ત્યારે તે પરિસ્થિતિના અનુભવમાંથી પસાર થયા પછી જ સમજાય છે.

    ‘આગળ પર થોડું થોડું આપણે શાથે મમળાવીશું’ – આ વાક્યમાં શાથે શબ્દનો શું અર્થ થાય તે જોવા માટે મેં ભગવદ્ગોમંડલમાં જોયું તો મને તેનો અર્થ ન મળ્યો. આપ તેનો અર્થ જાણતા હો તો કહેવા વિનંતી (લાગે છે કે ભગવદ્ગોમંડલમાં હજુ ઘણાં શબ્દો ઉમેરવા પડશે)

    http://bhagwadgomandal.com/index.php?action=dictionary&sitem=%E0%AA%B6%E0%AA%BE%E0%AA%A5%E0%AB%87&type=1&page=0

    Like

    • શ્રી અતુલભાઇ, આપની લાગણી બદલ આભાર.
      આપના પ્રશ્ન વિશે એટલું જ કહીશ કે તે ’સ્લીપ ઓફ કી’ છે ! અરે ભ‘ઇ શિફ્ટ કી દબાયેલી રહી ગઇ !! જો કે જોડણીદોષ શક્ય તેટલો નિવારવાનો પ્રયત્ન કરૂં છું પરંતુ પાકે ઘડે કાંઠા ચઢતા વાર તો લાગે જ ને ! આપ સમા મિત્રો નિઃસંકોચ ધ્યાન દોરે, ઓન લાઇન સ્પેલચેકર વાપરવું ફાવતું નથી, આપણા એક મિત્રના (શ્રી જુ.કિશોરજી) જોડણી અને ભાષા પરનાં લેખો વાંચી વાંચી થોડું શીખવાનો પ્રયત્ન કરૂં છું. કાંઠો પાકો ન ચઢી જાય ત્યાં સુધી થોડું ચલાવી લેશો ! આભાર.

      Like

  2. અશોકભાઇ,
    તમે માતુશ્રીની વિદાય પછી ફરી જીવનના પ્રવાહમાં પાછા આવો છો.તેથી સારૂં લાગ્યું. મેં અંગત એ-મેલ પણ કર્યો જ છે પણઅહીં તમે જિબ્રાનના સથવારે દુઃખની વિચારપ્રેરક સમીક્ષા કરી છે એટલે લખવાનું મન થયું..છે. આ વિચારો મારા અંગત છે તેમ છતાં તાત્વિક દૃષ્ટિએ પણ એની ચર્ચા થઈ શકે એવું લાગતાં બ્લૉગ પર લખું છું આશા છે કે તમે અને અન્ય મિત્રો એનો ખોટો અર્થ નહીં કરો. આમ પ્ણ મારો પ્રતિભાવ પ્રસિદ્ધ કરવો કે નહીં એ નિર્ણય તમારા હાથમાં છે એવી ધરપત પણ છે જ.
    સામાન્ય રીતે, હું ‘સદ્‍ગતના આત્માને શાન્તિ આપો’ એવી પ્રાર્થના સાથે મારા શોક્પત્રોનું સમાપન નથી કરતો. આત્મામાં માનતા હોઇએ તો આત્માની અવધારણા પ્રમાણે એ સદાય શાંત હોય છે. સ્થિર, વિશુદ્ધ, નિવાત ( વાયુ વિનાના – ગીતાના શબ્દો છે -) સ્થાને રાખેલી દીપજ્યોતિ સમાન શાંત છે. એટલે એ આત્માની શાંતિ માટે પ્રાર્થના કરવાનું મને આપણા દર્શનને અનુકૂળ નથી લાગતું. ખરેખર તો સદ્‍ગતનાં સ્વજનોના આત્મા અશાંત થઈ જતા હોય છે – અને તે પણ નિરપેક્ષ અર્થમાં નહીં, સાપેક્ષ અર્થમાં, એટલે કે આ સંસારના સંદર્ભમાં. એટલે દુઃખ પ્રસંગે એમની સાથે રહેવાની જરૂર તો હોય જ છે.

    દુઃખ વિશે ચર્ચા કરીએ તો બુદ્ધની વાત માનવા જેવી છેઃ આ સંસાર ક્ષણિક છે એમાં તો આસ્તિક કે નાસ્તિક કોઇ પણ શંકા ન કરી શકે. આપણું નિરાશાવાદી ચિંતન માણસના સુખની બાબતમાં ચિંતિત છે કે આ માનસ સુખમાં ખુશ કેમ છે. સુખને ક્ષણિક ગણાવીને મોહમાયાનો ત્યાગ કરવા કહે છે . પરંતુ આ ચિંતન દુઃખને ક્ષણિક નથી માનતું એ વખતના ઉપદેશો્નું વિષયવસ્તુ સંતોષ કરવા અને પ્રભુની મરજી પર છોડી દેવાને લગતું હોય છે. ખરૂં જોતાં સુખ ક્ષણિક હોય તો દુઃખ પણ ક્ષણિક જ હોવું જોઇએ. એ જ તાર્કિક દૃષ્ટિએ યોગ્ય લાગે છે. આમ, સુખ આવે ત્યારે ભોગવી લેવું, પરંતુ માનવું એમ, કે એ જશે. એ જ રીતે દુઃખ આવે ત્યારે ભોગવી લેવું પરંતુ માનવું એમ કે એ પણ જશે. જેમ સુખ ચાલ્યું જાય તેમ દુઃખ પણ ચાલ્યું જાય.
    આવો વિચાર આપણને આશાવાદનું નવું બળ આપી શકે અને જીવનની અનિવાર્ય ઘટનાઓને સ્વાભાવિક માનવાની હિંમત આપી શકે.
    આપણા જીવનમાં ભૂતકાળની ઘટનાઓ પરિવર્તનશીલ નથી. મૃત્યુ પણ પરિવર્તનશીલ નથી. આમ લક્ષણોની નજરે મૃત્યુ ભૂતકાળની ઘટના જેવું જ છે. જાણે આપણા જીવનની એક ભૂતકાળની ઘટના જે પેન્ડિંગ રહી હોય અને માત્ર તારીખ આપણે ન જાણતા હોઇએ!

    Like

    • શ્રી દિપકભાઇ, સૌ પ્રથમ તો અંગત લાગણી દર્શાવવા બદલ આપનો ખુબ ખુબ આભાર માનું છું. આપનું ચિંતન યોગ્ય જ છે. આત્મા (ધારણા મુજબ) સદા શાંત જ હોય છે, હું પણ આપે લખ્યું તેમ ’આત્માને શાંતિ આપો’ તેવું લખવાનું ટાળું જ છું. હા, પાછળ રહેલા સ્વજનોના ચિત્તની શાંતિ માટે પ્રાર્થના કરવાનું મન થાય ખરૂં. અને સુઃખ દુઃખ વિશેનાં આપનાં ગહન ચિંતનને અહીં જિબ્રાન પણ ટેકો આપતા હોય તેવું જ લાગે છે. તેને ઋતુઓની જેમ સ્વાભાવિક ક્રમ ગણી સ્વીકારી લેવાનું અને “આ પણ નહીં રહે” તેમ સમજી, ’સમતા’પૂર્વક પોતાનો ધર્મ નિભાવ્યે જવો તે સંસારનો ખરો સાર છે.
      અંતે, સાચી વાતનો ખોટો અર્થ તો કેમ કરીને થાય ? સત્ય પામવા ઇચ્છનારે તો ખોટી વાતનો પણ સાચો અર્થ કાઢતા શીખવું પડે. આપના અમુલ્ય ચિંતનનો લાભ અમને પ્રેમભાવે આપતા જ રહેશોજી. આભાર.

      Like

  3. મિત્રો, જે આવે છે તે જાય પણ જરૂર છે. મારા જેવા ડાયરા જમાવનાર માણસને તો બે ઘડી સંગ કરનારની વિદાય પણ આકરી લાગે છે તો સ્વજન, જેની શાથે જીવનભરનાં સંસ્મરણો જોડાયા હોય તેની વિદાય કદાચ વધુ આકરી લાગે. અને આવી આકરી, વૈશાખી બપોર જેવી પળોમાં, વટવૃક્ષની છાંયા સમો સધિયારો આપનાર સર્વે સ્નેહીજનો, બ્લોગજગતનાં મિત્રો પ્રતિ અંતઃકરણથી આભાર પ્રગટ કરૂં છું.

    Like

  4. અશોક નામ હી કાફી હે મારા જેવા ડ્ફોળ આનો અર્થ કરે છ શોક [દુ:ખ] વગર નો આને આમ પણ તારા તો હ્જાર નામ છે [અર્થ છે]
    દુ:ખ ઉપર ખૂબ સરસ ચિંતન અને સુંદર ઉદાહરણ સાથે નો લેખ [વેલક્મ બેક]

    Like

    • ધન્યવાદ ! આપની દયા છે !! ફઇબા !!!
      FUJI HS 10 વખતે તેં કહેલું; ’તું વિડિયો કેમનાં રીઝોલ્યુશન પુછે છે અને સ્ટીલ કેમમાં વિડિઓ ક્વોલિટી માંગે છે’ હવે જો, લોકો 1000 fps વિડીઓ માટે સ્ટીલકેમ માંગે છે. બસ, બહાર કશું બહુ બદલતું નથી માત્ર આપણો દૃષ્ટિકોણ બદલી નાખો એટલે જગત જીવવા જેવું જ છે. તકલીફને તકમાં પલ્ટી નાખનારને ’તકવાદી’ કહેવાતો હશે ? તો આપણે બન્ને ’તકવાદી’ છીએ !!
      Be + !!! (My blood group 🙂 ) આભાર.

      Like

  5. ધન્યવાદ ! માં પણ ! ? કેમ ભાઇ ? થોડું ગુજરાતિ લખ તા શીખી ગયો છૂં હો !!!!

    Like

  6. અશોક ભાઈ, આપના પરિવાર ના દુખદ પ્રસંગ અંગે જાણ્યું, આપ કરતા ઉમર માં ઘણો નાનો હોવ પણ એક સાથી બ્લોગર ની હેસિયત થી સદગત ની આત્મ ને આપના પરિવારની માનસિક શક્તિ માટે પ્રભુને પાર્થના !

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s